Şu affedersiniz sözüne o kadar bozuluyorum ki, sormayın...

Kalabalık bir caddesiniz. Zaten zor yürüyorsunuz. Biri geliyor, tam nasırınızın

üstüne basıyor. Siz iki büklüm kıvranıyorsunuz. O dönüp;

- Affedersiniz diyor.

Affedersiniz deyince iş bitiyor. Oh, ne güzel.

Lokantada yemek yiyorduk. Nefis bir et yemeği geldi. Bol sal­çalı, dumanı

üstünde. Karnım da açlıktan zil çalıyor. Hemen ça­talla, bıçağa sarıldım. Fakat

bir de ne göreyim? Tabağın içinde küçük bir affedersiniz. Anlamadınız değil mi?

Hepiniz yüzüme şaşkın şaşkın bakıyorsunuz. Sinek çıktı, sinek... Garsonu

çağırdım. Geldi:

- Affedersiniz, diyerek tabağı aldı, götürdü. Sanki o "affeder­siniz"le tüm

tencere temizlendi.

Tabi lokantadan bir şey yemeden çıktım.

Okuldan eve dönüyordum. Şık bir hanım kürk mantosuna bü­rünmüş, kaldırımda yavaş

yavaş yürüyor. O sırada bir otomobil hız­la geçti. Orada bulunan su

birikintisinden sıçrayan sular kadınca­ğızı baştan ayağa ıslatmaz mı! Hem de

çamurlu suyla. Güzelim kürk manto gitti. Araba biraz ileride durdu. Şoför

arabadan başını çıkararak yanına yaklaşan kadına, “affedersiniz”i yapıştırdı.

Ama bayan çok sinirlenmişti:

- Bu manto affedersinizle temizlenmez, dedi. Eğer temizleyici parasını

vermezseniz; sizi şikâyet ederim.

Şoför şaşırdı. Bunu da “affedersiniz”le geçiştireceğini sanmıştı. Ama

yanılmıştı. Kadın çok çetin cevizdi. Çıkarıp temizleyici parası­nı vermek

zorunda kalınca aklı başına geldi.

Beslenme saatiydi. Ali bir dirsek darbesiyle benim bardağı ye­re düşürdü. Bardak

tuzla buz oldu. Ali hemen:

- Affedersin, diye özür diledi.

- Yoo Ali, dedim. Bu bardak affedersin ile yerine gelmez. Sen önce bana kendi

bardağını ver, sonra özür dile, dedim.

Ali'nin bardağını aldım.

Sanırım bu ona iyi bir ders olmuştur.